Een culinair identiteitsbewijs

Ik verheug me op de goede maaltijden die ik in de toekomst zal nuttigen. Ook als 70-, 80- en 90-plusser. Dineetjes met vrienden of kennissen waarbij de wijn rijkelijk zal vloeien en wij praten over reizen (die we van plan zijn te maken), over politiek, cultuur en over het eten. Want ik prijs eten graag als het goed is. Tijdens een lekkere maaltijd genieten van goed gezelschap: er is weinig in de wereld wat daar tegenop kan.

Maar ik ben er niet helemaal gerust op. Er is zoveel dat mij later mijn eetgeluk kan ontnemen. Want wat als ik tegen die tijd niet meer kan kauwen of ruiken? Of niet meer in staat ben een lepel naar mijn mond te brengen. Smaakt het eten me nog net zo als een vreemde het tempo van mijn happen bepaalt? En waar ontvang ik mijn vrienden en familie tot 1.00 ’s nachts als ik niet meer thuis kan wonen?

Het lijkt wel alsof het laatste stukje leven culinair gezien meer over rekken dan genieten gaat. Over waardes, getallen, stoffen en problemen. Natuurlijk wil ik zo lang mogelijk fit blijven en helpt gezond eten me daarbij, maar meer dan dat wil ik zolang mogelijk mezelf blijven. Ik ben begin dertig, ik zou nog lang kunnen volhouden dat het niet over mij gaat. Maar dit gaat wél over mij. Het gaat over wat ik mijn omgeving gun en wat ikzelf in de toekomst wil.

Als ik genoodzaakt ben samen met anderen in een huis te wonen, laat er dan eens per week wat food trucks voor de deur stoppen. Daarnaast verzin ik graag een alternatief voor die zachtgele papieren placemats met gezellig motiefjes in de eetzaal, die doen zo erg denken aan wegrestaurants. En mocht ik gaan dementeren, dan hoop ik op iemand die af en toe Limburgs zuurvlees (naar mijn oma’s recept) voor mij komt maken. Met een bordje vanillevla met ingemaakte pruimen toe. Om het jullie makkelijker te maken zal ik een culinair identiteitsbewijs bij mij dragen, met naast de recepten waar mijn kinderen je ook over zouden kunnen vertellen ook mijn heimelijke culinaire verlangens. Van een plakje Aldi cheddar kaas wordt ik bijvoorbeeld bijzonder gelukkig.

 

Geschreven door: Karlijn Souren

Karlijn Souren is Social Food Designer en doet onderzoek naar Ouderen en eten. Dat doet ze voor haar Master Design die ze volgt aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Eerder al heeft Karlijn samen met Renske de Greef en Andreia Costa het boek ‘Watertanden, hoe eten je leven vormgeeft’ geschreven en ontworpen (2012, uitgeverij Nijgh & Van Ditmar). Een boek over hoe eten ons leven beïnvloedt en onze identiteit bepaalt en waarin op een creatieve, lichtvoetige en nieuwsgierige manier de sociale kant van eten wordt belicht.

Related Posts

Praat mee!