Het kloppend hart van Rotterdam

De maand juni was dit jaar laat met opstarten, maar we hebben zowaar al van het brandende zonnetje mogen genieten. Vorige week zondag heb ik samen met mijn vriend een nieuw terrasje ontdekt. Verstopt in hartje Rotterdam, met lekkere hapjes en verschillende soorten wijnen die geserveerd worden vanuit de zijingang van de Laurenskerk. Een bijzonder pand dat is blijven staan, terwijl het hart van Rotterdam in 1940 werd weggeslagen. Aan de overzijde van de kerk is het betonnen stadspodium te zien. De twee gebouwen zijn gescheiden door het Grotekerkplein, waar wat groen en gele tulpen de boel opfleuren. Die dag was er live muziek. De tango. Een vrouw met een zwoele stem complimenteerde de muziek door te zingen over de liefde. Stellen, jong en oud, hielden elkaar stevig vast en gleden over de maat van de muziek. Van een afstand konden we meekijken. Op twee krakkemikkige stoeltjes die op klappen stonden.

Naast ons zaten twee studentes. Twee knappe, frisse en waarschijnlijk slimme meiden. Ze voerden een gesprek over hun studie, in het Engels. Ik pikte het woordje ‘Erasmus’ op. Even verderop zat een jong stel te genieten van een kaasplateau, hun pasgeborene goed ingepakt tegen de zon. Achter ons kwam een tafeltje vrij. Binnen twee seconden was het tafeltje weer bezet. Een gestresst stel nam gehaast plaats. Ze hadden het al 10 minuten op deze tafel gemunt. Op dat moment viel mij de man op die naast hun tafeltje zat. Hij had iets weg van Jack Nicholson – onder meer bekend van de Amerikaanse film: The Bucket List. Hij had een stoute kop met diepe leefrimpels. Het stond ‘m. Zijn grijze haar zat door de war en hij had een leren jack aan. Hij was alleen, maar had daar duidelijk geen problemen mee. Hij fascineerde mij. Hij bleef met een grijns naar het stel naast ‘m staren. Ik begreep waarom. De vrouw was fel aan het kibbelen met haar man, die duidelijk niet de broek aan had in hun relatie. Kennelijk waren ze een tasje kwijt, maar algauw bleek dat dit in een grotere tas zat verstopt. Stress om niets.

‘Wijntje?’ vroeg de man naast hen op z’n Rotterdams. Hij probeerde op een sympathieke manier het stel tot bedaren te brengen. Het was een te mooie dag voor gekibbel. De vrouw bekeek de man van top tot teen en sloeg vervolgens het aanbod beleefd af. Ik weet niet waarom. Misschien deed de man haar denken aan benauwde metrocoupés waar je soms wordt aangesproken door mensen op wie je totaal niet zit te wachten. Metrogekkies.

Toen ik me een kwartiertje later uit nieuwsgierigheid weer omdraaide was het stel verdwenen. Het deed de oudere man niets. Hij genoot van de zon en was alweer op zoek naar nieuwe gesprekspartners. Opeens stond hij op en ging spontaan naast de twee studentes zitten. ‘Do you have a light?’, vroeg hij quasi subtiel. Vanwege hun donkere Ray-Ban brillen kon ik de gezichtsuitdrukking van de dames niet zien. Waarschijnlijk waren ze overdonderd. Op het moment de aansteker werd uitgewisseld wenkte één van de dames de serveerder: “The bill please’’. De ongemakkelijke situatie zou van korte duur zijn.

De man had direct door gehad dat deze dames nieuw waren in ons kikkerlandje. Hij vroeg gelijk of ze bekend waren in de stad. Eén van de dames gaf voorzichtig antwoord en zei dat de twee pas in september zouden beginnen met hun studie. Ze waren iets eerder deze kant op gekomen vanwege hun kamers en om meer over ons land te leren. Op dat moment begon de man te vertellen over het weggeslagen hart van Rotterdam. De bommen, het verdriet en de wederopbouw. Zijn passie voor acteren en hoe hij in Amerika heeft geproefd van de welvaart en zijn vrijheid. Na zoveel jaar kwam hij weer terug. Hier was hij thuis.

De bon lag al een tijdje klaar om afgerekend te worden, maar de dames hingen aan de lippen van de man. Mijn vriend en ik waren inmiddels klaar met lunchen en rekenden af. Toen ik weg liep kneep ik zachtjes in zijn hand. Hij begreep wat ik bedoelde. We lieten het drietal achter en ik weet niet hoe lang ze daar hebben gezeten. Deze speciale ontmoeting heb ik vanaf de zijlijn mogen aanschouwen. In iedereen van ons schuilt een bijzonder verhaal, het luisteren waard. Zolang we de tijd voor elkaar nemen en we het oordelen achterwege laten. Op dat moment klopte het hart van Rotterdam krachtiger dan ooit tevoren.

Geschreven door: Claire Heijmans / MarketingXpress

Related Posts

Praat mee!