Leugenbank

Even rustig zitten en kijken naar de bedrijvigheid om je heen. En vooral wachten tot er iemand bij je komt zitten om even mee te praten. Dat is van oudsher de functie van een bankje op het dorpsplein of aan de haven. Zo’n bankje was de ontmoetingsplek van de lokale bevolking. Hier hoorde je de nieuwtjes en bleef je op de hoogte van het wel en wee van plaatsgenoten. In havensteden was het de plek waar (oud-) zeelieden elkaar dagelijks spraken en sterke verhalen uitwisselden. Zo’n bankje kreeg daardoor de naam Leugenbank. Het was ook de plek waar jongens die graag naar zee wilden hun droom kwamen voeden. Ze vingen de verhalen van de oudere mannen op en fantaseerden over hun eigen toekomst op zee. Zo leerden ze van generaties boven hen, die op hun beurt hun ervaringen en wijsheden graag wilden overdragen.

Zien en gezien worden, en zo, op een vanzelfsprekende manier, deel uitmaken van de gemeenschap. Dat is de rol van een Leugenbank. In onze huidige maatschappij is dat niet altijd zo vanzelfsprekend. Natuurlijk, we hebben moderne communicatiemiddelen en kunnen de hele wereld bellen, sms-en en app-en. We blijven op de hoogte van het wereldnieuws via radio en tv en we zien elkaar op de sportclub en het schoolplein om daar de lokale nieuwtjes uit te wisselen.
Naarmate je langer leeft, nemen echter de mogelijkheden om elkaar zo terloops te treffen af. Omdat je leven veranderd is of omdat je fysiek niet meer in staat bent om dagelijks naar een hedendaagse Leugenbank te gaan. En dat is jammer, want ieder mens is nieuwsgierig naar de verhalen van anderen en ieder mens heeft zelf ook een verhaal te vertellen. Verhalen en wijsheden waar jongere generaties iets van kunnen leren.

Ik merk aan mijn moeder en haar generatiegenoten hoe belangrijk het is om betrokken te zijn bij je omgeving en je verhalen te kunnen delen. Ze vertelt veel en graag. Dan voelt ze zich gezien en gehoord. Daarin lijkt ze op mijn opa, die vroeger uitgebreid kon vertellen over zijn tijd op zee en ook over de periode dat hij typemachines aan de man bracht en tegelijkertijd in de avonduren de Handelsschool bezocht. Het bracht hem hogerop en daar was hij trots op. Hij had altijd heel hard gewerkt en vond het voor zijn kleinkinderen belangrijk dat ze dat wisten. Als kind zeiden die verhalen me niet zoveel, ze waren voornamelijk lang. Te lang. Maar nu mijn moeder de leeftijd heeft die mijn opa destijds had, zie ik hoe belangrijk het is om te luisteren. Het gaat daarbij niet altijd om het verhaal maar ook om de emoties die er in zitten. En de wijsheid die het doorleven van die emoties met zich meegebracht heeft. Daar kan iedereen wat van leren. Leren hoe mensen hun keuzes gemaakt hebben en dat niet alle levens hetzelfde verlopen en soms bijzondere wendingen kunnen nemen. Dat is het mooie van de verhalen van oudere generaties: je hoort ze van begin tot het eind. Daarom verdienen ze het om gehoord te worden, zodat we de mens erachter kunnen zien.

See-Me ondersteunt projecten, die er toe bijdragen dat mensen, jong en oud, hun eigen verhaal kunnen vertellen. Alsof ze samen op een bankje zitten.

Wilt u weten welke projecten See-Me ondersteunt.
Kijk dan eens hier.

Hebt u een verhaal om te delen?
Laat het ons hieronder weten.

 

Geschreven door Annelies van Woudenberg – Carpet of the Sun

Related Posts

Praat mee!